Ik begon met
het journaal kijken in plaats van tekenfilms.

Dit gaat klinken alsof ik het verzin, maar ik was het kind dat vrijwillig door het achtuurjournaal zat. Niet de grappige stukjes. Niet het weer. Het politieke deel. Ik had vrienden die elke speler van de Champions League konden opnoemen. Ik kon vertellen wie er in het kabinet zat. Geen van ons won de populairste-klasgenoot verkiezing.

Het was niet omdat ik slim was. Het was omdat ik echt niet snapte hoe een land geregeerd werd, en niemand om me heen het kon uitleggen. Het leek alsof volwassenen de regels ter plekke verzonnen, en ik wilde weten of dat zo was of dat er toch een systeem achter zat. Bleek er een systeem te zijn. Het ligt alleen vooral verstopt onder jargon dat niemand de moeite neemt te vertalen.

Ik weet het. Lees het nog een keer. Mijn eerste echte obsessie in de politiek was Donald Trump, en het lag nooit aan eens zijn met hem. Ik vond de mechaniek fascinerend.

Want dat moet je toegeven. De man is een case study. Hij praatte zich overal naartoe. Hij draaide een nieuwscyclus om in een beweging. Hij brak regels die onbreekbaar leken, en de regels lieten het gewoon... gebeuren. Ik keek naar hem zoals andere kinderen naar een goocheltruc kijken. Ik wilde weten hoe het werkte.

Dat werd een heel ding. Ik zat om 1 uur 's nachts over een Senaatsrace te lezen alsof het mijn huiswerk was. Het was mijn huiswerk. Niemand had het opgegeven.

Toen kwam Joe Biden, die precies het tegenovergestelde is. Traag. Stabiel. Ouder dan iedereen in de ruimte. En toch nog magnetisch. De manier waarop hij politiek als een ambacht behandelde in plaats van een optreden, dat greep me. Twee totaal verschillende stijlen, zelfde obsessie bij mij: hoe werkt dit eigenlijk?

En thuis in Nederland deed ik gewoon verder. Jesse Klaver, Mark Rutte, het hele circus. Ik keek naar een debat en dacht: dat is geen argument, dat is een strategie. Politici zeggen niet wat ze bedoelen. Ze zeggen wat punten scoort. Toen ik dat eenmaal zag, kon ik het nooit meer niet zien.

Hier is iets wat niemand je vertelt. Ik wilde politiek studeren. Ik heb het uitgezocht. Je kunt geen politiek studeren op MBO-niveau in Nederland. Het staat niet op de lijst. Ik zeg dat niet om dramatisch te doen, maar omdat het echt vervelend was.

Dus maakte ik de praktische keuze. Softwareontwikkeling. Ik dacht: in ieder geval leer ik hoe systemen werken, en dat is eigenlijk hetzelfde. Je bouwt een systeem, je vindt de zwakke plekken, je laat het draaien. Politiek is precies dat, maar dan met mensen in plaats van code. Mensen zijn erger. Die hebben geen foutmeldingen.

Het pakte beter uit dan ik had verwacht. Ik werd er goed in. Ik startte op mijn twintigste mijn eigen bedrijf. Dat klinkt alsof ik het allemaal geregeld had, tot je bedenkt dat ik twintig was en vooral doodsbang voor alles wat bewoog. Het geld was in elk geval echt.

In 2022 begon ik PolitiekPraat. Het idee was simpel: Nederlandse politiek uitleggen in gewone woorden. Geen jargon, geen agenda, niks te verkopen. Gewoon vertellen hoe het ding dat je leven bestuurt eigenlijk werkt.

Ik had niet verwacht dat iemand het zou lezen. Dit is geen valse bescheidenheid, ik dacht oprecht dat het een hobby was. Toen gingen mensen het lezen. Heel veel mensen. We praten over tienduizenden per maand, wat een belachelijk aantal is voor een zijproject over Nederlandse politiek.

Ik bouwde er ook tools voor. Niet omdat ik een tech-genie ben, maar omdat ik dingen wilde weten. Er is een stemwijzer, en een tracker die laat zien hoe Kamerleden écht stemmen. Die laatste is de leuke. Want hier is een leuk feitje: wat politici in een debat zeggen en hoe ze stemmen zijn vaak twee totaal verschillende dingen. De tracker maakt het onmogelijk om dat te negeren.

Hier komt het deel dat mensen raar vinden. Ik stopte met het aannemen van softwareklanten. Ik had een bedrijf opgericht, het liep, en ik stopte gewoon met bouwen voor anderen. Het bedrijf bestaat nog. Ik doe dat werk alleen niet meer.

Als je dit aan mensen vertelt, kijken ze je aan alsof je gek bent. Je loopt niet weg uit een draaiende zaak om terug naar school te gaan. Dat is de versie van de verstandige wereld.

Maar ik ben liever een student die echt geeft om wat hij studeert dan een developer die alleen maar cheques binnenhaalt en niks voelt. Noem het een midlifecrisis op mijn 21e. Ik noem het eindelijk het ding doen dat ik al wilde sinds ik 11 was en naar een journaal zat te kijken waar ik veel te jong voor was.

In september 2026 begon ik European Studies in Den Haag. Een Engelstalige opleiding die politiek, economie, recht, cultuur en een paar talen in één ruimte gooit. Voor het eerst in mijn leven studeer ik het ding dat me al obsessief bezighield voordat ik kon rijden.